to, co niewidzialne

psychiatria wyróżnia się z innych działek medycyny tym, że zajmuje się sprawami niewidzialnymi. schizofrenia, depresja czy choroba dwubiegunowa to nie pęknięta kość, którą zobaczę na prześwietleniu, nie ropiejąca rana, nie powiększona wątroba czy wysypka na skórze, ale – przy dobrym sprzęcie – jakoś można by je na upartego zobaczyć. Czytaj dalej „to, co niewidzialne”

Reklamy

#czarnyprotest – pytania, wątpliwości, refleksje

abircjaw ostatnich dniach przeczytałam bardzo dużo na temat aborcji, od radykalnych pro-choice’owców (klik, a nawet bardziej tutaj – klik) po posty tomasza terlikowskiego na facebooku. sprzeciwiam się stanowczo każdemu, kto twierdzi, że jest to temat prosty, że wystarczy napisać „moja macica, moja sprawa” albo „chrońmy każde życie” i wydaje mu się, że to zamyka dyskusję. sprawa ta porusza mnie bardzo, jak zresztą inne dylematy bioetyczne jest trudna i bardzo skomplikowana. Czytaj dalej „#czarnyprotest – pytania, wątpliwości, refleksje”

czy na medycynie naprawdę jest ciężko?

nie wiem. w pierwszym odruchu odpowiedziałabym, że nie, bo znam dużo osób, które nie uczyły się aż tak dużo, a skończyły te studia bez problemu. czyli może ja byłam nastraszona, przesadzałam, widziałam wszystko w czarnych barwach, bo mieszkałam w ponurym mieście. wygłaszając takie sądy dobrze byłoby oprzeć się na jakichś statystykach – np. liczba godzin, którą przeciętny student medycyny spędza na nauce albo procent osób, które odpadły po drodze. pewnie nie byłyby przytłaczające.studia

ale to jest blog, a nie doktorat, więc napiszę, co pamiętam. Czytaj dalej „czy na medycynie naprawdę jest ciężko?”

co jest słabe w byciu pacjentem

pacjentdużą część mojego życia spędziłam w szpitalach, ale oczywiście głównie w białym kitlu (potem na psychiatrii już bez kitla, ale wiadomo o co chodzi). pierwszy raz zostałam pacjentką 12 grudnia 2014 roku, kiedy mój samochód poślizgnął się na gołoledzi i spadł ze skarpy lądując na dachu – było to oczywiście bardzo dramatyczne, ale dosłownie włos mi z głowy nie spadł i spędziłam tylko jedną noc na sorze na obserwacji.
Czytaj dalej „co jest słabe w byciu pacjentem”

co trzeba wiedzieć o zaburzeniach osobowości

zabuczasem jest tak, że ktoś trafia do szpitala psychiatrycznego, przyjmuje się go, obserwuje (no bo to nie jest tak, że diagnozę można postawić tak o, z marszu), wygrzebuje się jego poprzednie historie no i po jakimś czasie okazuje się, że ten ktoś nie zachorował psychicznie – okazuje się, że on po prostu taki jest. Czytaj dalej „co trzeba wiedzieć o zaburzeniach osobowości”